Uykuları kaçar insanın.
Güneşi görmeyi,
yeniden dirilmeyi umut eder onunla.
Gözyaşlarıyla yıkar geceyi boydan boya.
Türlü türlü ölüm senaryoları geçer aklından.
Geçer de perdeyi açacak insan yoktur sahnede.
Öyle yalnızlık,
öyle kaybediş,
alacakaranlık mahşer yeri,
kaybolan dolunay sessizliğin hakimi.
Sahi, zaman durdu değil mi?
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
0 yorum:
Yorum Gönder