Gecenin kendine çeken karşı koyulmaz soğuğunda,
Son kalan sokak lambasının ışığıyla yaktı sigarasını.
Dudaklarının arasındaki sigara, ruhundan daha yakınlardaydı kendisine.
İçine çektiği an dumanı, duyduğu tek şey sigaranın naif çıtırtısıydı gecenin deli sessizliğinde.
Zihni karanlığını ezberliyordu şehrinin.
Tek şey solgun yüzüydü cama yansıyan, görebildiği gözle.
İşte böyle akşamlarda farkındaydı kendisinin.
Böyle akşamlarda sigarayla birlikte yanmıştı kalbinde kalan bir kaç anı.
Pencereyi kapatıp içeri girdiğinde saat 3tü.
Böyle akşamlarda öğrenmişti günün ağarmasını.
Gözleri tavanda, dudağından bir söz döküldü.
0 yorum:
Yorum Gönder