İnsan, buhar olup uçan su yere düşünce ona methiyeler düzen bir garip varlık. Tenindeki ıslaklıkla geçmişi, zihninde tekrar tekrar oynatılan bir tirat gibi yaşayan bir doğuntu. Zaman karmaşasıyla her defasında kavgasını veren bir aciz. Anladığı kadarını yaşayan bir duygusal hiçlik.
Güzeli çirkine, iyiyi kötüye, doğruyu yanlışa tercih etmeyi çoktan unuttu bu yüzyıl. Eli kanlı bir batağın başrol oyuncularıyız. Senle benle değil, el birliğiyle evimizi, mavi gezegenimizi neredeyse tersine döndüreceğiz. Hala şekerin tadını bilmeyen çocuklar büyütüyoruz kara parçalarında. Hala kadınlığının kutsallığını kulağına söylemedikleri analarımız var ateş başında yemeğini pişirirken. Hala sarı madenler, siyah petroller peşinde umut çalan dünyanın ileri gelenleri.
Evler yapıyoruz yüksek katlı. İçinde mutluluklarımızı değil de üç sene aylığımızdan kesilen pahalı koltukları dizdiriyoruz. Az olanın aslında çok olduğunu unutalı asırlar olmuş. Saatlerimizi satın aldırıyorlar bize, adına da maaş diyorlar afili görünsün diye. Sene başında zam mı? Daha ne isterim! Yok etmenin muazzam hazzını kemiklerine kadar hissetsin tüketim toplumları. Süründükleri güzel kokularda, giydikleri fiyakalı elbiselerde bulsunlar benliklerini.
Kimi cennetinin peşinde, kimi maddenin sonsuz varlığına inanmış, kimi uzaydan yıldız topluyor, kimi hala insanlar için ölebilecek güçte, kiminin tek derdi kasaları.. Bir acayip trende sürüyoruz dünyanın sonuna. Hep birlikte, -yek başımıza-
Biz mi? Bağımızdaki üzümü ezip şarabımızı yapalım, bahçemizdeki domatesten mezelerle donatalım sofrayı. Dostlara bir geniş merhaba deyip sarhoş olalım sahici gülümsemelerle. Pedallayalım gün doğmadan, gün batımı tutsun yakamızdan. Kimler gelir aranızdan?
0 yorum:
Yorum Gönder